تبليغاتX
پوچانه

این روزها که به تنهایی

        خیابان هارا قدم می زنم

              هوای مشهد سرد شدست

                   گاه وقتی میزند باران،

                                                  دل من تنگ است

همه می گویند:

       خب،دلت تنگ است

           که چه؟؟؟

                حال زمانه ی دلتنگیست

                                           همه دلتنگیم

 هیچکس شاد نیست

       اصلا شادی چیست؟

            در کجا می گذراند روزگار؟!

                              می خندم

                                خنده ام تلخ است

                                هیچکس نمی فهمد

                               هیچکس نمی داند

                               هیچکس با گلوی من نمی خواند

دل من تنگتر از دلتنگیست

دل من در پی شاخه گلیست

دل من....

سکوت را ترجیح می دهد

هیس.....

+ نوشته شده توسط شیوا در پنجشنبه دوم مهر 1388 و ساعت 21:54 |
امروز رفتم دانشگاه .....اکولوژی داشتم با اینکه ساعتش ۴تا ۶شب بود هوا اینجا تاریکه تاریک بود موقع اذان یه هو کلی غم ریخت تو دلم و کلی یادت کردم...تقریبا نزدیک خونه بودم که یه مرد چاق کم کم نزدیکم شد وگفت عذر میخوام میشه مزاحم بشم رومو برگردوندم وقدمامو تند کردم شانسه گندم قدمام هم قدم یه پسر لاغر دیگه شد اونم خودشو نزدیک من کرد و گفت سلام ..دوباره قدمامو کند کردم تا بره و دست از سرم برداره خوب شد واسه دانشگاه چادر می زنم و گرنه....تازه مجبور شدم سرکوچه امون بدوم تا خونه ارو یاد نگیره....تازه یه خبر بدتر از این به بعد باید با کد ۶تا ۸شب بیام اخه تداخل داره با بیوشیمی ...اخ امید امید امید تو کجایی تا زجر و دردا و تنهایی منو ببینی کجاییییییییییییییییییییی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
+ نوشته شده توسط شیوا در چهارشنبه یکم مهر 1388 و ساعت 20:23 |
امروز روزعیده و من شدید دلتنگتم من...تو نیستی و هر روز که میگذره بیشتر خلا نبودنت حس میشه...امروز به یاد تو رفتم ارایشگاه شده بودم مثل جنگلی ها به یاد روزایی که تو آقای من بودی ومن.....نمیدونم هرگز به این وب میای یا نه نمی دونم ادرسو حفظ کردی یا نه....چندوقت پیش یه فال حافظ زدم اونم از فراق گفت حالم خیلی بده و راستی پریروز حال علی بد شد تشنج حاد ناگهانی ..علتش هنوز معلوم نیست تنها شانسی که اوردیم این بود که معصومه پرستار بود خودش گفت علی مرده بود با ضربه های محکم مشت رو قلبش زنده اش کردم می گفت کبود کبود بود ...امید جات یه دنیا خالیه حالا که تونیستی هیچکی نیست که واسش درددل کنم منظورم همون پرحرفیه...کاش می شد دوباره زنت بشم کاش کاش کاش......
+ نوشته شده توسط شیوا در یکشنبه بیست و نهم شهریور 1388 و ساعت 16:21 |
بر سنگ قبر من بنویسید خسته بود

اهل زمین نبود نمازش شكسته بود

برسنگ قبر من بنویسید شیشه بود

تنها از این نظر كه سراپا شكسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید پاك بود

چشمان او كه دائماً از اشك شسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید این درخت. عمری

برای هر تیشه و تبر دسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید

كل عمر پشت دری كه باز نمی شد نشسته بود
+ نوشته شده توسط شیوا در شنبه بیست و یکم شهریور 1388 و ساعت 21:53 |


Powered By
BLOGFA.COM